Stop met zagen

Alle succesvolle mensen hebben één gemeenschappelijke eigenschap: ze zijn in staat de tijd tussen denken en doen aanzienlijk te verkorten (Peter Drücker)…

Wij (Westerse) mensen delen graag het leven in gestandaardiseerde tijdcompartimentjes in. Merkwaardig om te zien dat bij de overgang tussen twee zo’n compartimenten een geijkte dynamiek ontstaat, waar goede voornemens een prominent en vast deel van uitmaken: goede voornemens voor het weekend, voor na de jaarlijkse vakantie, voor het nieuwe jaar… Een cyclisch en voorspelbaar denkpatroon.
Mij overkomt het ook, en dus heb ik nagedacht over m’n nieuwste wens voor het nieuwe jaar, een positieve wens voor de wereld. Een wens voor iedereen van goede wil, en een wens waarvan ik een heel klein beetje mee zelf de gangmaker kan zijn. Een wens tot slot, die haalbaar is voor elk, want de schuld voor een wens die niet in vervulling gaat op anderen afschuiven lijkt me of te hulpeloos, of te goedkoop.

Is het omdat we het ons laten aanpraten? Is het omdat we er met voorrang aandacht aan besteden? Is het omdat we een aangeboren intolerantie hebben voor risico? Hoe komt het toch dat zo veel mensen overal om hen heen vooral halflege glazen menen te zien, en daar stelselmatig uitvoerig en emotioneel op reageren? Begrijp me niet verkeerd, ik beweer niet dat je niet kritisch mag zijn of nooit klachten mag uiten, absoluut niet. Het is juist heel erg goed om aan te geven wat je graag anders zou willen en om hierover je visie te delen. Maar de conversaties blijven naar mijn gevoel te vaak steken in het delen van heel veel problemen; de wereld wordt hier echt niet mooier van. Een leven vol halflege glazen, dat gaat op de duur lijken op hopeloos en collectief zelfbeklag; gezaag!
Hoe anders zou een wereld vol halfvolle glazen er uit kunnen zien. Biedt een halfvol glas niet meer opportuniteiten, meer hoop, meer vertrouwen in een oplossing? Zou datzelfde halflege glas, maar anders bekeken, niet veel meer positieve kracht in de wereld kunnen injecteren?
Ik laat me vertellen dat het Chinese begrip voor crisis, wei ji, geschreven wordt met 2 tekens: het eerste (wei) staat voor dreiging, het tweede (ji) voor opportuniteit. Is dit niet een constructiever manier om naar het glas te kijken: de dreiging als slechts één aspect van het tot de helft gevulde glas, maar vooral de halfvolle kans zien om er iets beter van te maken en wat toch de meeste aandacht moet krijgen? Januari, bij uitstek de maand van de goede voornemens, is genoemd naar de Romeinse god Ianus. Ianus wordt afgebeeld met 2 gezichten; de god van einde maar vooral begin, van sluiten maar ook openen, van oorlog maar ook vrede. Ianus dronk blijkbaar ook uit een halfvol glas.

Waar de meeste aandacht en energie naartoe gaat is onze keuze, jouw keuze. Ik wens mezelf en jou een halfvol glas (al mag het altijd nog iets meer zijn), minder gezaag en meer constructieve ideeën voor opportuniteiten en oplossingen. Het vereist misschien het veranderen van denkpatronen en opgeven van overtuigingen, maar als daarmee gedachten zuiverder en positiever worden, en ook de werkelijkheid en resultaten positief veranderen is het ongetwijfeld de moeite waard.
Een halfvol 2025 (of nog iets meer) gewenst!