Ik groeide op zonder broertjes of zusjes (de eerste 10 jaar toch), verscholen achter vier veilige muren, en dus een beetje alleen. Het hoeft niet te verbazen dat ik me bekwaamde in het scheppen van droomwerelden in mijn hoofd, en mezelf verhalen vertelde die zich in die dromen afspeelden. Ik was soms de figurant, soms de hoofdrolspeler, maar ook het publiek, en tegelijk de auteur, de regisseur en de verteller. Zo heb ik een levendige fantasie ontwikkeld, een radde taalvaardigheid en een vlotte pen. En heb ik me al vroeg leren inleven in het kijken vanuit verschillende perspectieven.

Mijn verhalenradar stond altijd aan: constant speurde ik naar nieuwe invalshoeken en informatie, die me weer nieuwe verhalen opleverden. Daaraan heb ik waarschijnlijk mijn niet te stillen honger naar kennis en nieuws te danken. Ik kwam er overigens niet helemaal onbeschadigd uit, want ik lijd aan tsundoku, een onhoudbare drang om meer boeken te kopen dan je in je hele leven kan lezen.

Toen ik ouder werd had ik niet langer genoeg aan verhalen die ik mezelf vertelde. Ik wilde uit de schaduw treden van die vier muren, ik wilde publiek, ik zou infotainen: mensen op een leuke manier informeren over ernstige en minder ernstige thema’s, hen meevoeren in mijn verhalen, en daarmee de magie van de wereld nog magischer maken. Verhalen die kleven…

Gaandeweg leerde ik dat ook de mensen die ik ontmoet vaak wandelende bronnen van eindeloze inspiratie kunnen zijn. Het volstond naar hen te luisteren om me aan die inspiratie te laven. Goed luisteren is een essentiële voorwaarde voor verbindende dialoog die de kleefkracht van verhalen nog verhoogt. Ik leerde de interactie opzoeken en integreren in mijn vertelkunst.

Mijn carrière in marketing & verkoop, in management en freelance als coach en als docent is gekleurd met een oeverloze passie voor de kunst van verhalen vertellen, in zeer uiteenlopende domeinen, zowel technisch-professioneel als ontspannend.  
En dit is wat ik graag nog een hele tijd wil blijven doen: de dialoog opzoeken, luisterend en fluisterend, de kunst beoefenen van, waar mogelijk interactief, verhalen vertellen: voor en met mensen, groepen, verenigingen, bedrijven…

Vlaanderen is het epicentrum van de wereld van middenveldverenigingen, elk met een eigen maatschappelijke missie, elk met zijn eigen verhouding tot de burgers, de overheid en de grote buitenwereld. Sommige organisaties leunen sterk aan bij de overheid, en in die hoek zou ik ook CM-Spaak situeren. CM-Spaak is een organisatie van vrijwilligers die particulieren administratieve ondersteuning en ontzorging biedt aan huis. Ongeacht bij welke mutualiteit je aangesloten bent, CM-Spaak is er voor iedereen!

De nood is groot, want veel mensen zien het bos niet meer door de bomen van deze gedigitaliseerde, geautomatiseerde en afstandelijke wereld, en begrijpen al lang niet meer het abracadabra van z’n ambtenarees. Ze hebben hulp nodig bij

… het lezen en interpreteren van documenten

… het bijhouden van een overzichtelijk klassement van papieren, mails en bijlagen

… hun contact met dienstverleners, zoals de Woonwinkel, de Mutualiteit, de Bank, het OCMW…

… en in toenemende mate hulp om Digiwizer te worden, en elementaire praktische digitale vaardigheden te ontwikkelen.

Het is een onuitputtelijk genoegen om mensen te begeleiden naar een bredere vorm van maatschappelijke zelfstandigheid. En ik zou nooit diezelfde mensen hebben ontmoet zonder dit Vrijwilligerswerk: een doorwinterde jager op groot wild, een Armeense kunstenaar die door de Paus ontvangen werd, een succesvol ondernemer die geisoleerd raakte in deze wereld,… Allen met hun eigen behoefte aan administratieve en/of digitale hulp, of gewoon een empathische babbel.

Heb je nood aan hulp en ondersteuning, geef me een seintje of stel jouw vraag een je mutualiteit.

(overgenomen van de website Vlaamse Ouderenraad) Er leeft een maatschappelijke bezorgdheid over de kwaliteit in woonzorgcentra. Dat schept een weinig rooskleurig beeld, zegt Riet De Haes, projectmedewerker van de Vlaamse Ouderenraad. Tegelijk voelen veel voorzieningen en medewerkers die zich met hart en ziel inzetten niet gezien. En veel bewoners voelen zich niet gehoord. Daar willen we verandering in brengen. Hoe ervaren de huidige bewoners zelf het wonen en leven in woonzorgcentra? Dat is wat we gaan bevragen. …/…

Ik ben sinds najaar 2024 een van de vele vrijwilligers-enquêteurs, en sluit me ten volle aan bij de feedback van collega vrijwilliger Lieve: Ik voel dat ik meewerk aan een bijzonder project. Ik ben blij dat ik dit kan doen. Tegelijk leer ik het leven in woonzorgcentra van dichtbij kennen.



Elk geslaagd verhaal begint met een eerste gesprek
. Daarom ben ik één en al oor naar waar jij van droomt.